Ξεκίνησα να γράφω αυτό το μικρό κείμενο για το νησί που πήγα φέτος και στην πορεία προέκυψε ένας διαφορετικός δρόμος που θα δείτε στη συνέχεια.
Καταρχάς τα Κύθηρα τα βρήκαμε και ήταν πολύ όμορφα! Μείναμε σε ένα σπίτι στον οικισμό Αρωνιάδικα. Μου άρεσε η ύπαρξη πολλών μικρών και διάσπαρτων οικισμών. Όλο το νησί ήταν σαν ένα μεγάλο χωριό. Δεν ένιωθες ποτέ μόνος στον δρόμο και όπου γύρναγες το βλέμμα σου ξεπρόβαλλε κάποιος οικισμός, κάποιο σπίτι ή ξωκλήσι. Το νησί είχε μέτριο τουρισμό, ήπιο θα έλεγα. Δεν κάναμε ποτέ κράτηση σε κάποιο μαγαζί ούτε τρέξαμε να βρούμε θέση σε παραλία. Όλα ήταν ξεκούραστα από αυτή την άποψη.
Από οικισμούς περπατήσαμε στους Ποταμούς, τον Μυλοπόταμο, τη Χώρα, το Λιβάδι, τον Αβλέμονα, τον Διακόφτη και την Αγ. Πελαγία. Προσωπικά μου άρεσε ο Μυλοπόταμος περισσότερο. Από παραλίες πήγαμε στον Διακόφτη, την Παλαιόπολη, το Μελιδόνι, την Αγ. Πελαγία και το Καψάλι, με καλύτερη κατ’ εμέ το Μελιδόνι. Από αξιοθέατα είδαμε — χωρίς να περπατήσουμε μέχρι τους νερόμυλους — τους λειψούς καταρράκτες της Φόνισσας και τη μονή της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας, και από μακριά το πέτρινο γεφύρι στο Λιβάδι. Δεν εντυπωσιάστηκα, αλλά δεν είχαμε και τη δυνατότητα για μεγάλους περιπάτους. Τέλος, από φαγητά πήγαμε Ψωμολαδέα — το καλύτερο κατ’ εμέ — Belvedere, Σκάνδεια, Πλάτανο και της Θείας.
Από τιμές, θα έλεγα ότι είναι πιο φθηνά από τη Σκόπελο και πιο ακριβά από την Αλόννησο, σε λογικά επίπεδα. Στην ερώτηση αν θα ξαναπήγαινα, η απάντηση είναι ΝΑΙ, αλλά ύστερα από μια δεκαετία.
Τώρα, ορμώμενος από το παραπάνω, έκατσα και έφτιαξα ένα Νησολόγιο για να δω σε ποια νησιά έχω πάει και, το πιο σημαντικό, σε ποια έχω ξαναπάει. Το μοιράζομαι όχι για τα ίδια τα δεδομένα — αυτά αφορούν μόνο εμένα — αλλά ως ιδέα, μήπως τη σηκώσει κάποιος και για τον εαυτό του.